ია

ი ა

გაზაფხულდა და აჰყვავდა
საამურად ტურფა ია,
ბუჩქის ძირის დამამშვენი,
გულისათვის სამოთხეა.

მაგრამ მასაც მოუვა დრო
და მოუჭამს ძირსა ჭია;
ჩვენი ბედიც იას წაგავს
ამ ჩვენს მუხთალ სოფელშია.

1886 წ.