მკათათვე

მ კ ა თ ა თ ვ ე

მკათათვე დადგა, ჩამოცხა,
ხმელია ყანა სამკალი;
სიცხისა ლული ტრიალებს,
მუშის მტანჯველი, ტიალი.

ბიჭები მკიან ყანასა,
ნამგლებს გაუდის ჟღრიალი;
ჰაერი აღარ მოძრაობს,
არ ისმის ფოთოლთ შრიალი.

სამკლისა პირსა პანტის ქვეშ
დარბიან გოგო-ბიჭები;
ღორ-ხბო დაყრილა ჭალის პირს,
სიცხით შეჰკვრიათ კრიჭები.

არსად სჩანს კაცის ერთგული
ქოფაკი ძაღლი თოლია,
ჩირგვს ქვეშა წამოწოლილა,
სადაც რომ რბილი მოლია.

მუშა იძახის “ჰოპუნას”,
გადუღეღიათ გულები;
ყანის მკას მწკრივად მისდევენ,
ვით ერთად გადაბმულები.

მზემ გადიხარა, აგრილდა,
მიწყნარდა ნამგლის ტრიალი;
ფრინველთა მორთეს გალობა,
ფოთლებმაც იწყეს შრიალი.

შინ ბრუნდებიან მუშები,
სიმღერას გააქვს გრიალი;
ძნით დადებულმა ურმებმა
უსაპნოდ მორთეს ჭრიალი.

მოდიან გოგო-ბიჭებიც,
უკან მოსდევენ ხბორებსა;
თოლიაც თავის თეთრ კუდსა
მორბის და მოაქროლებსა.

1885